تخته سیاه (خبرهای ... از ایران)

۴ هزار ساله این طولانی ترین شب سال با کریسمس

شرق شناسان و مورخان متفق القولند که ایرانیان نزدیک به ۴ هزار سال است که شب یلدا ــ آخرین شب پاییز و آذر ماه ــ را که درازترین و تاریکترین شب در طول سال است تا سپیده دم بیدار مانده ، در کنار یکدیگر خود را سرگرم کرده تا اندوه غیبت خورشید و تاریکی و سردی روحیه آنان را تضعیف نکند و با به روشنی گراییدن آسمان (حصول اطمینان از بازگشت خورشید در پی یک شب طولانی و سیاه که تولد تازه آن عنوان شده است ) به رختخواب رفته و لختی بیآسوده اند.
     پیشتر ، ایرانیان( مردم سراسر ایران زمین) روز پس از شب یلدا (یکم دی ماه ) را
    « خور روز » و « دی گان » می خواندند و به استراحت می پرداختند و تعطیل عمومی بود . در این روز عمدتا به این لحاظ از کار دست می کشیدند که نمی خواستند احیانا مرتکب بدی کردن شوند که میترائیسم ارتکاب هر کار بد کوچک را در روز تولد خورشید گناهی بسیار بزرگ می شمرد. «هرمان هیرت» زبانشناس بزرگ آلمان که گرامر تطبیقی زبانهای آریایی را نوشته است که پارسی از جمله این زبانها است نظر داده که « دی » به معنای « روز » به این دلیل بر این ماه ایرانی گذارده شده که ماه تولد دوباره خورشید است . باید دانست که انگلیسی یک زبان گرمانیک ( خانواده زبانهای آلمانی ) و ازخانواده بزرگتر زبانهای آریایی ( آرین ) است. هرمان هیرت در آستانه
    « دی گان » به دنیا آمده بود و به زادروز خود که مصادف با تولد دوباره خورشید بود ، مباهات بسیار می کرد.
    فردوسی به استناد منابع خود، یلدا و «خور روز» را به هوشنگ از شاهان پیشدادی ایران( کیانیان که از سیستان پارس برخاسته بودند) نسبت داده و در این زمینه از جمله گفته است:


     که ما را ز دین بهی ننگ نیست

     به گیتی ، « به » از دین هوشنگ نیست

     همه راه « داد » است و آیین مهر

     ..... نظر کردن اندر شمار سپهر

    آداب شب یلدا در طول زمان تغییر نکرده و ایرانیان در این شب ، باقیمانده میوه هایی را که انبار کرده اند و خشکبار و تنقلات می خورند و دور هم گرد هیزم افروخته و بخاری روشن می نشینند تا سپیده دم بشارت شکست تاریکی و ظلمت و آمدن روشنایی و
    گرمی ( در ایران باستان ، از میان نرفتن و زنده بودن خورشید که بدون آن حیات نخواهد بود ) را بدهد، زیرا که به زعم آنان در این شب ، تاریکی و سیاهی در اوج خود است.
    «خور روز( دی گان) ، یکم دی ماه » در ایران باستان درعین حال روز برابری انسانها بود در این روز همگان از جمله شاه لباس ساده می پوشیدند تا یکسان به نظر آیند و کسی حق دستور دادن به دیگری را نداشت و کارها داوطلبانه انجام می گرفت ، نه تحت امر . در این روز جنگ کردن و خونریزی ، حتی کشتن گوسفند و مرغ هم ممنوع بود. این موضوع را نیروهای متخاصم ایرانیان می دانستند و در جبهه ها رعایت می کردند و خونریزی موقتا قطع می شد و بسیار دیده شده است که همین قطع موقت جنگ، به صلح طولانی و صفا انجامیده بود.
     واژه« یلدا » از دوران ساسانیان که متمایل به بکار گیری خط ( الفبای از راست به چپ ) سریانی شده بودند بکار رفته است. « یلدا » همان میلاد به معنای زایش ، زاد روز یا تولد است که از آن زبان سامی وارد پارسی شده است. باید دانست که هنوز در بسیاری از نقاط ایران مخصوصا در جنوب و جنوب خاوری برای نامیدن بلندترین شب سال ، به جای شب یلدا از واژه مرکب شب چله ( ۴۰ روز ماده به جشن سده ــ شب سیاه و سرد ) استفاده می شود.

مراسم شب یلدا( شب چله ) از طریق ایران به قلمرو رومیان راه یافت و جشن
« ساتورن » خوانده می شد . جشن ساتورن پس از مسیحی شدن رومی ها هم اعتبار خود را از دست نداد و ادامه یافت که در همان نخستین سده آزاد شدن پیروی از مسیحیت در میان رومیان ، با تصویب رئیس وقت کلیسا ، کریسمس (مراسم میلاد مسیح ) را ۲۵ دسامبر قراردادند که چهار روز و در سالهای کبیسه سه روز بیشتر از یلدا(شب ۲۱ دسامبر) فاصله ندارد و مفهوم هردو واژه هم یکی است . از آن پس این دو میلاد تقریبا باهم بر گزار می شده اند . آراستن سرو وکاج در کریسمس هم از ایران باستان اقتباس شده است ، زیراکه ایرانیان به این دو درخت مخصوصا سرو به چشم مظهر مقاومت در برابر تاریکی و سرما می نگریستند و در « خور روز » در برابر سرو می ایستادند و عهد می کردند که تا سال بعد یک نهال سرو دیگر کشت کنند

انوشیروان کیهانی زاده

عباسپورتوسط حراست دانشگاه

ادوارنیوز: در جریان برگزاری همایش دانش آموختگان دانشگاه صنعت آب وبرق در حالی که به دستور مسئول حراست دانشگاه درهای ورودی دانشگاه بسته شده و دانشجویان به دلیلی نامعلوم حق ورود به دانشگاه را نداشتند، پرسنل حراست یکی از فعالین دانشجویی و عضو سابق شورای مرکزی انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه به نام علی سمواتیان که قصد ورود به دانشگاه داشت را پس از ممانعت از ورود و فحاشی، مورد ضرب و شتم شدید قرار دادند.
شایان ذکر است که در گذشته نه چندان دور نیز یکی از پرسنل حراست این دانشجو را بی دین خوانده و نیز انجمن اسلامی این دانشگاه را انجمن وهابی ها نامیده بود. این در حالی است که با وجود اعتراضات شدید دانشجویی، هیچ گونه عذر خواهی از طرف حراست دانشگاه انجام نشد

کمیسیون اصل نود در مجلس هفتم هیچ کاره است!

آوای دانشگاه: دیروز دوشنبه خانواده ها بار دیگر به زندان اوین و مجلس شورای اسلامی مراجعه کردند. گروهی از خانواده ها که به زندان اوین مراجعه کرده بودند همچون روزهای گذشته خواستار ملاقات با فرزندان خود شدند و با توجه به این که امروز روز ملاقات بود پافشاری بیشتری بر این امر کردند. اما با برخورد بسیار بد مسئولین زندان مواجه شدند که عنوان می کردند دانشجویان ممنوع الملاقات هستند. خانواده ها قاطعانه با این موضوع برخورد کردند و در برابر برخورد مسئولان زندان متحدانه ایستادند که باعث به وجود آمدن درگیری لفظی شد و مردمی که در برابر زندان حضور داشتند از خانواده ها حمایت کردند و به آن ها دلداری دادند. ضمن این که موفق شدند مقداری پول برای فرزندان خود بفرستند.
تعداد دیگری از خانواده ها ساعت 8:30 صبح به مجلس مراجعه کردند. همان طور که در گزارش دیروز آمده بود خانواده ها امروز صبح با کمیسیون اصل نود ملاقات داشتند. در این ملاقات تنها دو تن از اعضای کمیسیون به نام های فروزانفر(معاون سیاسی کمیسیون اصل نود) و عیاریان(مسئول دفتر کمیسیون اصل نود) حضور داشتند.
در این جلسه خانواده ها به بیان نحوه ی بازداشت دانشجویان پرداختند و پیگیری های صورت گرفته به منظور آزادی فرزندانشان را شرح دادند. خانواده ها توضیح دادند که در طول مدت بازداشت تنها برخی از دانشجویان توانسته اند با منزل خود تماس بگیرند و در حالی که بنا بر قانون افراد بازداشتی بایستی از حق وکیل و ملاقات برخوردار باشند این دانشجویان از کلیه ی این حقوق محروم هستند. خانواده ها در ادامه همچون گذشته تاکید کردند برگزاری مراسم روز دانشجو عملی قانونی است و بازداشت های صورت گرفته را غیر قانونی خواندند. خانواده ها همچنین به تهدیدهای تلفنی و تفتیش غیر قانونی خانه ها اعتراض کردند و خواستار پایان یافتن این اعمال غیر قانونی شدند. قابل ذکر است در طول دو هفته ی گذشته ماموران اطلاعاتی بار ها با خانواده های دانشجویان در بند تماس گرفته و آن ها را تهدید کرده اند. همچنین در این مدت ماموران بدون داشتن هیچ حکمی خانه های انوشه آزادبر (2 مرتبه)، نسیم سلطان بیگی و علی کلائی را تفتیش کرده اند.
در پایان اعضای کمیسیون اصل نود با صراحت اعلام کردند که در مجلس هفتم این کمیسیون هیچ نقشی ندارد و به دلیل این که کاری از آن بر نمی آید نمی توانند هیچ قولی بدهند. این افراد در ادامه با مطرح کردن اتهاماتی از قبیل این که دانشجویان اقدام علیه امنیت ملی کرده اند، سعی در شانه خالی کردن از زیر بار مسئولیتی داشتند که قانون بر عهده ی کمیسیون اصل نود گذاشته است که این اظهارات با واکنش شدید خانواده ها روبرو شد.
در پایان پیگیری های امروز خانواده ها یکپارچه اعلام کردند در صورتی که فرزندانشان تا فردا آزاد نشوند فراخوانی رسمی صادر خواهند کرد و تحت این فراخوان به جمع آوری امضا از مردم آزادی خواه و آگاه خواهند پرداخت

چقدر این عکس آشناست !

بیست سال پیش درست همانروزی که همسر دکتر سامی در مسجد حجت ابن الحسن تهران ضجه می زد و می گفت: " من می دانم چه کسی شوهرم را کشته" و دکتر بازرگان و داریوش فروهر و خیلی های دیگر از کسانی که یک روز در همین جمهوری اسلامی دولتی بودند و اولین دولت جمهوری اسلامی را می گرداندند در جلوی در ایستاده و صاحب عزا بودند تنها کاری که می توانستند در برابر آن ضجه ها بکنند این بود که، فقط گریه می کردند برای دوستی که از دست دادند ، دوستی که خود یکروز اولین وزیر بهداری جمهوری اسلامی بود و در مطبش با ضربات چاقو تکه تکه شد البته به زودی همه فراموش کردند و کسی هم جرات نکرد از همسر دکتر سامی بپرسد آن قاتل آشنا که بوده؟ ، دکتر بازرگان آنقدر تهمت شنید و جفا دید تا در انزوا مرد و اکنون دیگر حتی بازماندگانش جرات و اجازه ندارند تا برای وی یک مراسم یادبود و سالگرد در خور شانش بگیرند برای کسی که روزگاری سخنگو و مفسر دینی بود و حتی دولت "ستم شاهی " هم مانع برگزاری جلسات مذهبی و تفسیر قرآنش نمی شد ! . فروهر نیز به عاقبت دکتر سامی گرفتار شد اولین وزیر کار دولت جمهوری اسلامی به همراه همسرش پروانه فروهر با ضربات چاقو تکه تکه شدند و اکنون با گذشت کمتر از نه سال دختر دردمند او حتی اجازه ندارد در منزل فروهرها و یا همان قتلگاهشان برای پدر و مادرش که بدست باندی که خود کارگزاران جمهوری اسلامی اعتراف کرده اند "خودسر بوده اند " و "جنایت انجام می داده اند " مراسم یادبود بگیرند ! آن ور ماجرا هم عجیب هست ، نزدیک نه سال پیش در مسجد جامع سه راه ضرابخانه وقتی که برای سعید امامی دوستانش ختم گرفتند و روح الله حسینیان بر بالای منبر امامی را شهید خطاب کرد آنور پرده در قسمت زنانه همسر سعید امامی درست همانی را گفت که روزگاری همسر دکتر سامی می گفت ! ضجه می زد و می گفت : سعید مظلوم بود ، سعید رو تو زندان کشتند ، من می دانم چه کسی سعید را کشته ! "و اگر باز هم بخواهیم در این ور بازار بگردیم چند سالی بعد فوت آیه الله خمینی بنیانگذار جمهوری اسلامی فرزندش سید احمد خمینی به یکباره تمام سیستمهای گوارشی و اعصاب و خونش از کار افتاد و درست بیست و چهار ساعت بعد از سخنرانی اش فوت کرد جمعیت میلیونی وی را تشعیع کردند و در کنار پدرش به خاک سپردند اما بعدها همان دست کم یک میلیون نفر در بعد قتلهای زنجیره ای شنیدند که سید احمد خمینی هم یکی از حذف شدگان بوده و به فرمان رهبر و بدست سعید امامی و عمالش کشته شده اما همه یا نشنیده گرفتند و به روی خودشان هم نیاوردند یا خیلی زود فراموش کردند...
دنیای عجیبی هست و همه ما دچار گیجی و فراموشی شده ایم ، بیست سال پیش که سامی کشته شد تنها وزارت اطلاعات در اطلاعیه ای کوتاه اعلام کرد که قاتل دکتر سامی در تعقیب گام به گام سربازان امام زمان شناسایی شده اما لحظاتی پیش از دستگیری در حمامی در شهر اهواز اقدام به خود کشی نموده . تا اینکه بعدها در جدال قدرت جناح چپ و راست درست وقتی که یک چهره گمنام به مقام شهرداری تهران رسید به یکباره نجواها بلند شد که چرا قاتل دکتر سامی را شهردار کردید ؟ اما همه زود فراموش کردند و عجیب تر که بعدها همان فرد شد رئیس جمهور بله اکنون ما همه دکتر محمود احمدی نژاد را می شناسیم اما فراموش کردیم ضجه های همسر سامی را ، فراموش کرده ایم که روزگاری وی چکاره بوده است !
سعید امامی هر چه که بود جانی بود یا قاتل زنجیره ای به هر حال در زندان با دسیسه های هاشمی رفسنجانی از ترس اعترافات و بازجوئی های امامی که گفته بود بدون اذن روسای خود ( یعنی رئیس جمهور ؛ هاشمی رفسنجانی و وزیر اطلاعات ؛ فلاحیان ) آب هم نمی خوردم کشته شد و ما فراموش کردیم ماجرای مرگ امامی را و امروز همه در تلاشند که دوباره هاشمی رفسنجانی را میانه رو بنامند و دوباره اورا بر سر کار بیاورند ! هاشمی ای که در هشت سال دولتش امنیتی ترین دولت را داشت و برگترین جنایات و سرکوبها در دامن دولت وی انجام می شد و امروز همه او را میانه رو می خوانیم ! ما فراموش کاریم !
حالا همین دیروز پریروزها بود که کاظم دارابی نیز آزاد شد راستی کاظم دارابی که بود ؟ نه هنوز خیلی ها فراموش نکردند که کاظم دارابی و چند لبنانی دیگر، صادق شرفکندی، فتاح عبدلی و همایون اردلان و نورمحمد پور دهکردی را پانزده سال پیش در رستوران میکونوس در شهر برلین ترور کرده اند . حالا همین آقای قاتل که قرار بوده مابقی حبس ابد خود را در ایران بگذراند به ایران فرستاده شده است در پلکان هواپیما معاون وزیر امورخارجه و تعدادی از نمایندگان مجلس به استقبالش می روند و حلقه گل برگردنش می اندازند و برایش نشست و مصاحبه مطبوعاتی در پاویون دولت در فرودگاه برگزار می کنند ، عجیب است نه ؟ اما این عکس بالا را خوب نگاه کنید ، خوب نگاه کنید که تا چند سال دیگر که اگر این آقا البته به درد سعید امامی گرفتار نشود وقتی شد وزیر و وکیل آنوقت هم بشناسیدش و فقط نگوئیم " چقدر این اسم و این عکس آشناست " آخر می دانید ما ایرانی ها خیلی فراموشکاریم !