خبرنامه امیرکبیر: ساختمان کانون های فرهنگی هنری دانشگاه صنعتی امیرکبیر(پلی تکنیک تهران) مورد هجوم مدیریت این دانشگاه قرار گرفت. ساختمان کانون ها در اثر این حمله شبانه بدل به ویرانه شد.
به گفته مسئولان دانشگاه در جمع دانشجویان، شهرداری تهران در ردیف بودجه های عمرانی خود در سال 85 بودجه استفاده نشده ای به مبلغ چندین میلیارد ریال دارد که برای ساخت ورزشگاه در نظر گرفته شده بود. بودجه ای که اگر تا روزهای پایانی سال 85 استفاده نشود، طبق قوانین بودجه ریزی امکان استفاده از آن در سال 86 نخواهد بود. لذا شهرداری اجرای پروژه ای را به مدیریت دانشگاه امیرکبیر پیشنهاد کرد و مدیریت دانشگاه امیرکبیر نیز برای تصاحب این بودجه تصمیم گرفت با تخریب ساختمان کانون ها و ساختمان مجاور آن، دانشکده کشتی سازی، در محل آن ها ساختمان ورزشگاه مد نظر شهرداری را بنا کند.
از زمان بنای ساختمان دانشکده کشتی سازی بیش از 2-3 سال نمی گذرد و این ساختمان نوساز نیز به منظور اجرای این پروژه در طرح تخریب قرار گرفته است. اساتید دانشکده کشتی سازی با اعتراض نسبت به این عمل مدیریت دانشگاه با حیدریان، یکی از مسئولین عمرانی دانشگاه، که از آن ها خواسته بود اتاق های خود را در اسرع وقت تخلیه کنند، درگیری لفظی پیدا کرده بودند.
در روزهای باقی مانده تا عید نوروز، مدیریت دانشگاه امیرکبیر که در سال جاری مبلغی معادل 75 میلیارد ریال کسری بودجه آورده است، برای دریافت این بودجه از شهرداری دست به جا به جایی گسترده در دفاتر اداری دانشگاه زده است. در پی این جا به جایی ها ساختمان مدیریت دانشگاه به بیرون از دانشگاه منتقل شده است. دفتر نهاد رهبری به مکان نامعلومی منتقل شده و دفاتر اساتید دانشکده کشتی سازی به ساختمان مدیریت انتقال داده شده است.
مدیریت دانشگاه امیرکبیر هفته گذشته به فعالین دانشجویی کانون های فرهنگی هنری اعلام کرده بود به هر نحو ممکن بایستی وسایل کانون ها را جمع آوری و بسته بندی نمایند و تحویل انبار دانشگاه بدهند تا پس از تعطیلات نوروزی محلی برای کانون ها در نظر گرفته شود. اما دانشجویان با عدم پذیرش این امر اعلام کرده بودند تا محل مناسبی به کانون ها اختصاص داده نشود، اقدام به انتقال وسایل نخواهند کرد.
اما در نیمه های شب پنج شنبه هفته پیش، مدیریت دانشگاه دستور تخریب ساختمان کانون ها را صادر کرد. در پی این اقدام به وسایل کانون ها خساراتی زیادی وارد شد. مهاجمین درب ها و شیشه های ساختمان را شکستند و با قطع برق کلیه مهتابی ها و لامپ های ساختمان را باز کردند. همچنین رادیاتورهای ساختمان باز شده بود و آب باقی مانده در رادیاتورها کف ساختمان را پوشانده بود و به اموال کانون ها آسیب زده بود. وسایل کانون ها مانند کیس های کامپیوتر و... روی زمین پرتاب شده بودند.
گفته می شود مدیریت دانشگاه با دست زدن به این عمل سعی کرده است به هر نحو ممکن دانشجویان را مجبور به ترک ساختمان نماید. همچنین مدیریت دانشگاه به دانشجویان اخطار داده بود در روز جمعه کار تخریب ساختمان را آغاز خواهد کرد. لذا دانشجویان مجبور شدند برای جلوگیری از تخریب بیش از اندازه اموال کانون ها، خود اقدام به بسته بندی و اسباب کشی وسایل بنمایند که این کار تا نیمه های شب جمعه به طول انجامید.
به دنبال این عمل دانشجویان به نشانه اعتراض در مقابل مدیریت تمامیت خواه دانشگاه امیرکبیر، اقدام به شعارنویسی بر روی دیوارهای این ساختمان نمودند. شعارنویسی بر دیوار کانون ها یادآور شعارنویسی دانشجویان این دانشگاه بر دیوارهای ساختمان معاونت دانشجویی و نهاد رهبری است که خردادماه امسال به نشانه اعتراض در مقابل دخالت های غیرقانونی دانشگاه در انتخابات انجمن اسلامی انجام شد.
برخی از شعارهایی که دانشجویان بر روی دیوارها نوشته بودند به این شرح است: «برای یک مشت دلار!»، «تو لدری رهایی، بولدوزری رهایی، فرمونت رو بچرخون .... رو هم می گیری»، «مرگ بر دیکتاتور»، «رهایی حیا کن، دانشگاه رو رها کن»، «ترکه خیس آلبالو، یه جای قصه می شکنه»، «پلی تکنیک اما همچنان زنده است»، «انتظامات برو بیرون!» «رهایی! احمدی نژاد رفتنی است، اون وقت ما می مونیم و تو...» و... .
پس از این عمل، مدیریت دانشگاه به یکی از کارمندان دانشگاه دستور داده بود از شعارهای نوشته شده بر دیوار کانون ها فیلمبرداری نماید. به نظر می رسد این عمل مدیریت در راستای پرونده سازی و صدور احکام انضباطی برای فعالین کانون ها باشد.
مدیریت دانشگاه امیرکبیر در تابستان سال جاری به همین شیوه به تخریب ساختمان انجمن اسلامی دست زد. چند ماه بعد از تخریب ساختمان انجمن اسلامی، پس از آن که ترکیب هیئت امنای جامعه فارغ التحصیلان دانشگاه بر خلاف خواست مدیریت شکل گرفت، ساختمان جامعه نیز توسط مدیریت دانشگاه تخریب شد.
در مجموعه کانون های فرهنگی هنری دانشگاه امیرکبیر 11 کانون مشغول فعالیت هستند. از جمله کانون های فرهنگی دانشگاه امیرکبیر، کانون فیلم و عکس، کانون گفتگو و اندیشه، کانون تئاتر، کانون کتاب، کانون ادبی، کانون هنرهای تجسمی، کانون موسیقی و... هستند.
لازم به ذکر است از سال های پیش، کانون های فرهنگی دانشگاه امیرکبیر همواره در جشنواره ها و مسابقات دانشجویی حایز کسب رتبه های برتر می شدند. از این جمله می توان به تئاتر «تلخ بازی قمر در عقرب» اشاره کرد که محصول کانون تئاتر دانشگاه امیرکبیر بود و در جشنواره تئاترهای دانشجویی عنوان اول را به خود اختصاص داد. به همین علت نیز گروه تئاتر پلی تکنیک دعوتنامه هایی از جشنواره های دیگر کشورها، از جمله کشورهای فرانسه، ایتالیا و... دریافت کرده بود که به علت عدم همکاری مدیریت دانشگاه، گروه تئاتر دانشگاه تنها موفق به سفر به کشور بلاروس شد.
کانون های فرهنگی هنری دانشگاه امیرکبیر مانند دیگر نهادهای دانشجویی این دانشگاه در مدت دو سال گذشته تحت فشار مدیریت انتصابی این دانشگاه بوده اند. علاوه بر این از زمان انتصاب دکتر رهایی به سمت ریاست دانشگاه امیرکبیر، در گوشه و کنار این دانشگاه پروژه های متعدد عمرانی، که همواره با تخریب بخش های از دانشگاه همراه است، در حال اجراست که همین مسئله چهره ای زننده به دانشگاه امیرکبیر داده است

 

بنام سعادت ملت ایران
و با درورد به جانباختگان راه آزادی

بیش از دو سال است که اینجانب بهروز جاوید طهرانی در زندان رجائی شهر کرج بسر میبرم ،در ابتدا که به خانۀ من ریختند ومرا به همراه دوست عزیز و یار وفا دارم کیوان رفیعی در همان منزل خودم مورد ضرب وشتم شدید قرار دادند میدانستم این پرونده را نیز مانند بسیاری از پرونده های دیگرم تبرئه خواهم شد. زیرا من فقط یک فعال حقوق بشری بودم و هیچ جرمی نیز مرتکب نشده بودم
،ولی وزارت اطلاعات با ناشی گری تمام به منی که فقط فعالیتهای حقوق بشری انجام می دادم ،اتهام رابطه با سازمان مجاهدین خلق را وارد کرد،تنها مدرک آنها این بود که من یک نامۀ بسیار فرسوده از یک اعدامی در دهۀ 1360 را از لای جرز دیوار سلولم در بازداشتگاه 209 اوین در آورده بودم و آن را در اینترنت و مطبوعات آزاد اروپا و آمریکا به چاپ رساندم.
به هر صورتی که بود این پرونده را نیز با داشتن وکالای خوب و عدم اعتراف خود تبرئه شدم و پروندۀ قبلی من که تجمعی در کنار دفتر سازمان ملل در تهران بود را پیش کشیدند. تجمعی که ترتیب دهندگان آن مدتهاست که آزاد میباشند و از دستگیر شدگان آن ابتدا همسر آقای امیر حشمت ساران و همسر امید عباسقلی نژاد که هر دو همسرانشان نیز در زندان بودند .خانم شیوا نظر آهاری و چند خانوم دیگر که اسامی آنها بخاطرم نمی آید و بسیای از آقایان از قبیل علی و محمد طبرزدی (دو فرزند ارشد مهندس حشمت طبرزدی )ٍِِ،بینا داراب زند ،دکتر فرزاد حمیدی ،حسن قیصری ،خودم و بسیاری آقایان دیگر .خوشبختانه از میان این صدها مورد بازداشت شدگان همگی آزاد گردیده و تنها اینجانب هنوز هم در حال تحمل کیفرآنهم در مخوف ترین زندان کشور می باشم.جالب اینکه در آن تجمع مدنی و کاملا قانونی و آزاد (طبق اصل صریح قانون اساسی جمهوری اسلامی کشورم ایران) بنده اصلا به مقابل درب سازمان ملل در خیابان دروس پاسداران هم نرسیدم و کیلومترها جلوتر ازآن توسط جلادان و دژخیمان وزارت اطلاعات دستگیر شدم.به همین خاطر مسئولین قوه قضائیه راهی جز تبرئۀ اینجانب در این پرونده نیز ،البته پس از گذشت 6 ماه بازداشت نداشتند. ولی بدلیل نامستقل بودن دادگاهای ایران و با توجه به فشارهای خرد کنندۀ وزارت اطلاعات بر قوه قضائیه،اینبار قا ضی حداد که آنقدر با هم صمیمی شده بودیم که بنده او را در خلوت خود عمو حدی! صدا میزنم،به من گفت : ٌتو در گوی دانشگاه سال 1378 به اتهام شرکت در تجمع غیر قانونی و توهین به مقام معظم رهبری به 8 سال زندان محکوم شدی و ما به تو از خدا بی خبر رحم کردیم ،حیف مقام معظم رهبری که شما عکسش را پاره کردید.شما لیاقت او را نداریدٌ. ما کاری کردیم که مقام معظم رهبری نصف حبس تو را عفو بدهد و بخاطر آن تظاهرات تو فقط 4 سال حبس کشیدی .
(البته هر بار می گفت مقام معظم رهبری خبر دارتر می ایستاد ودر انتهای آن جمله ای مانند «قدس صره شریف» را هم تکرار می کرد.)
او ادامه داد : حالا حضرت خامنه ای پشیمان شده ،و من تو را محکوم می کنم تا 4 سال را که قبلا عفو خوردی دوباره تحمل کیفر کنی .در ضمن برای تو 70 یا 80 یا شاید 100 ضربه شلاق می نویسم تا گناهانت بخشوده شود و در ضمن در زندان فکر نامه نگاری و بیانیه و از این چیزها به سرت نزند .
با تعجب پرسیدم شلاق برای چه ؟ آزادی و حقوق بشر و دمکراسی در مغز من جای دارند چرا میخواهید پشتم را سیاه کنید ؟ این اصلا عدالت نیست.
دوستان همۀ اینها را برایتان نوشتم تا بدانید که من هنوز هم جزو زندانیان کوی دانشگاه محسوب میشوم و هر کس باور ندارد میتواند از وکیل سابقم آقای بهروز بیگ وردی و یا وکیل فعلیم آقای عبدالفتاح سلطانی سئوال کند.
پایدار وطن همیشه،
بهروز جاوید طهرانی
06 اسفند 1385

برای من نامه بنویسید:کرج/ زندان رجائی شهر (گوهردشت)/ اندرزگاه 2 / سالن 5 فرعی

 

مهندس صادق نقاشکار

سخنگوی برون مرزی جمعی از زندانیان سیاسی در ایران

http://pejvakzendanyan.blogfa.com

pejvak_zendanyan@yahoo.com

 

 

خبرنامه امیرکبیر: جمعی از دانشجویان دانشگاه امیرکبیر طی بیانیه ای نسبت به وضعیت صنفی معلمان اعتراض کرده و خواستار رسیدگی فوری دولت نسبت به وضعیت آن ها شده اند. متن کامل این بیانیه به شرح زیر است:
“هرکس مرا جمله­ای بیاموزد ، تا آخر عمر بنده او خواهم بود”
جامعه مطلوب، جامعه ای رو به تعالی و پیشرفت است و تردیدی نیست که رشد و پیشرفت جامعه در گرو پرورش نسلی دانشمند و فرهیخته است و این بار سنگین تعلیم و تربیت نسل های آینده­ساز کشور بر دوش فرهنگیان است تا ارزش­ها و هنجارهای اجتماعی را به نسل جدید منتقل نما یند. در حالی که می بایست چرخ­های حیات و پویایی جامعه را بر اساس آموزش و پرورش صحیح استوار گردانیم، در تضعیف جایگاه خطیر و پر اهمیت فرهنگیان گام برمی داریم. از دوران دانش آموزی معلمان را رهرو طریق انبیا دانسته­ایم و ذهنمان را پر از مفاهیمی این چنینی نموده ایم که متاسفانه هیچ­گاه در جامعه خویش نمود عینی آنرا نیافته­ایم..
 می گویند: (( معلمی شغل انبیاست)).
آیا به راستی جایگاه واقعی معلمان از نظر مالی و اجتماعی در حال حاضر می تواند نمود عینی و نشانه­ی تحقق این چنین شعاری باشد؟ به راستی حاکمان تا چه حد مصمم بوده­اند تا شعارهای همیشگی خویش را در پاسداشت جایگاه فرهنگیان جامه عمل بپوشانند؟ آیا این شعارها تنها در حد حربه­ای در راستای سرکوب صداهای اعتراضی فروخفته معلمان این دیار نبوده است؟
متاسفانه برخی سیاست های حاکمان در سالهای پیشین نتیجه­ای جز ایجاد نابرابری اجتماعی در بین اقشار مختلف جامعه نداشته است. مقایسه وضعیت قشر فرهنگی جامعه با وضعیت آموزگاران کشورهای دیگر، به خوبی چهره­ی زشت بی­عدالتی اقتصادی تحمیل شده بر این قشر را می نمایاند.
سالهاست که دلسوزان کشور انتقادات و اعتراضات خویش نسبت به ظلم­های روا داشته شده بر این عزیزان را به روش­های گوناگون بیان کرده­اند .اما متاسفانه شاهد آن بوده­ایم که نه تنها این اعتراضات نتیجه­ای را در بر نداشته بلکه فشار روز افزون مالی را بر معلمان شاهد بوده ایم.
به راستی اینان چگونه برنامه­های چند ساله به اصطلاح توسعه را تدوین می کنند در حالی که از استحکام پایه­های پیشرفت به سادگی چشم می پوشند؟ چگونه انتظار دارند افرادی که از وضعیت معیشتی در پایین­ترین سطح ممکن نگه داشته شده­اند پیام آوران فرهنگ وعاملین آموزش و پرورش کودکان و جوانان این مملکت باشند؟ چگونه امید دارند تا فردی که “غم نان” سراسر زندگی­اش را فرا گرفته به درمان نام و نشان فرهنگی جامعه برخیزد؟
دولت نهم نیز که با شعارهای عوام فریبانه و بعضا فریبکارانه خویش وعده برقراری عدالت اقتصادی را می داد، هم اینک خود به یکی از عوامل اصلی بسط و گسترش نابرابری اقتصادی تبدیل شده و مع الاسف مجلس داعیه­دار دفاع از حقوق فرهنگیان، در راه دفاع از موکلان خویش گام درخوری را بر نداشته است.
به راستی شعارهای پر زرق و برق و وعده­های خیالی احمدی­نژاد قبل از انتخابات ریاست جمهوری چه شد؟ کجا رفتند آن نطق­های آتشین ایشان در برقراری عدالت؟؟ وعده­های ایشان مبنی بر ” نظام هماهنگ پرداخت حقوق ” که گوش فلک را کر کرده بود به چه سرانجامی رسید؟ و آیا ایشان به مردم این حق را نمی­دهند که دولت و کابینه­ی ایشان را به خاطر عدم تحقق حداقلی وعده­هایش دروغگو و یا بی لیاقت بنامند؟
امروز معلمان و آموزگاران عدالت و راستی گرد هم آمده اند تا یکصدا فریاد عدالت خواهی و ظلم ستیزی خویش را به گوشهای نه چندان شنوای حاکمان برسانند. متاسفانه در روزهای اخیر و در پی اعتراضات صنفی معلمین برخی از نهادهای نظامی و غیرنظامی مواضع ناشایسته­ای را مطرح نموده­اند. هر نهاد و ارگان داعیه­دار اسلام و انقلاب، و یا هر شخص مدعی مسلمانی که حرکت اعتراضی مشروع و بر حق معلمان را به توطئه­ی بیگانگان و یا اقدام علیه منافع ملی تعبیر کند، همانا که از اسلام و عدالت طلبی بویی نبرده است. مگر جز آن است که مفهوم عینی مسلمانی را می­بایست در ظلم­ ستیزی و برابری خواهی  کاوید.؟
دانشجویان دانشگاه صنعتی امیرکبیر به عنوان بخشی از جنبش دانشجویی با حساسیت بیش از پیش ، مسائل و وقایع جامعه را پیگیری می­کنند و بر حق مسلم فرهنگیان در پیگیری حقوق صنفیشان در قالب حرکت­های اعتراضی مدنی صحه می­گذارند.
مطابق مثل معروف:
” بنی آدم اعضای یکدیگرند که در آفرینش ز یک گوهرند/ چو عضوی بدرد آورد روزگار دگر عضوها را نماند قرار ”
دانشجویان بعنوان بخشی از جامعه ای ارگانیک و همبسته ، همراهی و حمایت کامل خویش را از این حرکت بایسته و مشروع فرهنگیان اعلام می­دارند. بخصوص که دانشجویان به سبب تماس پیوسته و مستمر خویش با فرهنگیان در طول زندگی خویش،  به خوبی دغدغه­های پدران و مادران معنوی خویش را با تمام وجود درک می­کنند و همگام با آنان فریاد ظلم ستیزی سر می­دهند.
در پایان خواستاریم تا مسئولین امر و بالاخص نمایندگان مجلس شورای اسلامی در قبال خواسته­های بر حق فرهنگیان پاسخگو باشند. هشدار می دهیم که عدم توجه به مطالبات فرهیختگان جامعه نتایج ناگواری را در پی خواهد داشت.
باشد که همگی جامعه ای عاری از هر گونه بی عدالتی و نابربری را بنا نهیم.
جمعی از دانشجویان
دانشگاه صنعتی امیرکبیر